17 กรกฎาคม 2552

อาจารย์สุกรี-ขลุ่ยและโน๊ตบรรทัด 5 เส้น



เวลาที่คิดถึงความหลังในช่วง ต่าง ๆ ของชีวิต ความทรงจำที่ประทับใจส่วนใหญ่(และสำคัญ ๆ) มักจะเป็นที่ พลับพลาชัย...คิดเอาเองว่า อาจจะเป็นเพราะช่วงนั้นเป็นช่วงที่กำลังเติบโต จากเด็ก-เป็นวัยรุ่น เหมือนดอกไม้ที่เริ่มจะ บานนน ...,เริ่มมีความคิดเป็นตัวของตัวเอง, เริ่มมีความรัก, เริ่ม ซ่าส์ และยังมองโลกในแง่ดี...มีเรื่อง ๆ หนึ่ง ที่มัีกจะนึกถึง (ด้วยรอยยิ้ม) อยู่เสมอ...

จำได้ว่า...ตอนเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 1/4, อาจารย์ ลัดดาวัลย์ (ที่อยู่ประจำห้องดนตรีไทย) เคยถามพวกเราในชั้นเรียนว่า "มีใครอ่านโน๊ตดนตรีบรรทัด 5 เส้นได้บ้าง" ปรากฎว่าไม่มีใครอ่านได้สักคนเดียว อาจารย์ยังพูดอีกว่า "เห็นพวกเธอเล่นกีต้าร์กันอยู่หลายคน คิดว่าจะมีคนที่อ่านโน๊ตดนตรีได้"... ตอนนั้น ในฐานะคนดนตรีคนหนึ่ง รู้สึกเสียฟอร์มเป็นอย่างมาก (ไม่ได้เสียฟอร์มกับอาจารย์ แต่เสียฟอร์มกับตัวเอง) พออาจารย์สุุกรีมาสอนเป่าขลุ่ย จึงตั้งใจเรียนเป็นพิเศษ เพราะมีการสอนอ่านโน๊ตบรรทัด 5 เส้นด้วย...

ที่ผ่าน ๆ มาไม่ค่อยได้สนใจหรือตั้งใจเรียนวิชาไหน ก็มีัวิชานี้แหละ...ก็ตั้งใจว่าจะเข้าใจและอ่านมันให้ได้ เห็นเพื่อน ๆ หลาย ๆ คนเขียนตัวหนังสือ โด เร มี ลงไปบนโน๊ต แต่ปู่ไม่ทำอย่างนั้น...ก็พยายามจะอ่านมันให้ได้ (ท้าทายตัวเอง) สนุกกับมัน ชั่วโมงเรียนเป่าขลุ่ยของอาจารย์สุกรีนี้จึงกลายมาเป็นหนึ่งในความทรงจำที่มีความสุขจริง ๆ

ในช่วงท้าย ๆ ที่มีการ Test โดยการเป่าขลุ่ยภาคปฏิบัติ พวกเราส่วนมาก เอ่อ....... แทบจะทุกคน เป่าเพลงเดียวกัน...ไม่รู้ว่าเอาโน๊ตเพลงนี้มาจากไหน, ใครเป็นคนแกะ (ใครรู้ช่วยเล่าให้ฟังหน่อย) เป็นเพลงยอดนิยมมากกก...จำได้ว่าพอเล่นผ่านไปได้ประมาณสิบกว่าคน พอคนต่อไปขึ้นโน๊ต "ซอล มี เร โด มี / ซอล มี เร โด เร" อาจารย์จะบอกว่า " พอแล้ว ๆ ไม่อยากฟังแล้ว" แล้วอาจารย์ก็ให้คะแนนเท่า ๆ กัน (ถ้าจำไม่ผิด ตอนนั้นนั่งอยู่หน้าห้องสมุด สอบกันกลางแจ้ง โอ้ว...โรแมนติก!)

ใครรู้บ้าง ว่าเพลงนี้คือเพลงอะไร?....

ในขณะที่แทบจะทุกคนเล่นเพลงเดียวกัน...เพื่อนของเรา "จำเริญ โอวาทมหาศิลป์" เล่นเพลงไทยเดิมหรืออย่างไรนี่แหละ จำไม่ได้แล้วว่าเพลงอะไร แต่ในความทรงจำเป็นเพลงที่ไพเราะ และจำเริญก็เล่นได้ดีมาก...(ว่าง ๆ มาเป่าขลุ่ยให้เพื่อน ๆ ฟังหน่อยดิ !)

ทุกวันนี้ เวลาที่ต้องใช้หรือมีการเกี่ยวข้องกับเรื่องโน๊ตดนตรี ก็จะต้องนึกถึงเรื่องเหล่านี้เสมอ, เวลาพูดคุยหรือสอนดนตรีให้กับน้อง ๆ หลาน ๆ ก็จะยังหาช่วงว่างพอที่จะเล่าให้ฟังว่า...

อาจารย์ " สุกรี จันทโลหิต "
คือครูคนแรกที่สอนให้ปู่รู้จักโน๊ตบรรทัด 5 เส้น

"นักดนตรีคนหนึ่ง อาจจะไม่ได้เริ่มเรื่องของดนตรีจากการอ่านโน๊ต แต่เรื่องโน๊ตบรรทัด 5 เส้นนี้ จะเป็นประตูบานแรกที่จะส่งเขาเข้าไปสู่้โลกของดนตรีอันกว้างใหญ่อย่างแท้จริง"
กราบระลึกถึงพระคุณครู.

ปู่...

ขอบคุณ WN ที่เอารูปอาจารย์มาโพสต์ไว้ (จิ๊กซะเยย!)

4 ความคิดเห็น:

  1. "ซอล มี เร โด มี /ซอล มี เร โด เร"
    สารภาพว่าจำไม่ได้หรอกว่าเพลงอะไร
    จำได้แต่ว่า เราชอบมากเลยตอนเรียนเป่าขลุ่ยน่ะ

    ตอนจบจากพลับพลาชัยไปแล้ว ก็ยังไปหาซื้อโน้ตเพลงมาเป่าต่ออีก
    โดยเฉพาะเพลงไทยเดิมนี่ มันได้อารมณ์ดีจัง

    ขอบคุณ "ปู่" ที่ทำให้ระลึกถึงขลุ่ยสีเขียวและสีน้ำตาลตัวเก่า ที่ไม่รู้ตอนนี้ไปอยู่ที่ไหนแล้ว :D

    ตอบลบ
  2. ความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อ ครูสุกรี เป็นความทรงจำที่ลูกศิษย์ทุกคนที่ผูกพันธ์
    คงไม่ลืม ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง ศิลปะ ดนตรี หรือ วิชาลูกเสือ ที่เพื่อนๆ
    หลายคนที่เคยเข้าค่ายฝึก โดยเฉพาะที่เมืองกาญจน์ คงจะจำได้ดี
    ลูกศิษย์ทุกคนจะระลึกถึงพระคุณคุณครูสุกรี จันทโลหิต ตลอดไป
    ป.ล ใครติดต่อ จำเริญ ได้ ให้มาเป่าขลุ่ยให้ฟังหน่อย อยากฟังเหมือน
    กัน สงสัยยังขายขนมเปี๊ยะอยู่เหมือนเดิม

    ตอบลบ
  3. ไม่ระบุชื่อ18/7/52 01:00

    สิ่งเริ่มต้นที่คุณครูได้เริ่มปลูกฝังมาให้
    จำได้เหมือนกัน ว่ามายืนสอบกันหน้าห้องสมุด จำได้ว่าใช้เพลง...ตาอินกะตานา..สอบ แต่เป่าขลุ่ยเหมือนปี่เลย แล้วเป่าจนจบครูมีเสียงนิดเดียวว่า...เหอ(ลากยาวๆๆ)แค่นั้น..คิดว่าครูคงฟังเพื่อนมาหลายคนแล้วคงเหนื่อย.....
    นอกจากนั้น เรื่องลูกเสือ ก็ยังต้องนึกถึงครู สุกรี เสมอ(รวมถึงครูมาลี+ครูปัญหา+ครูเฉลิมชัย)เรือ่งวอลเลย์อีกที่ลูกครูมาช่วยซ้อมให้

    ขอบคุณ..ปู่...เหมือนกันที่ทำให้เรานึกอยากจะเป่าขลุ่ยขึ้นมา

    ตอบลบ
  4. ลุง18/7/52 16:16

    ทำให้ยังจำเรี่องราวอดีตตอนที่เรียน เรื่อง ดนตรี วาดรูป และ ลูกเสือ กับครูสุกรี ได้ ไม่มีวันลืม

    ตอบลบ